Personal

เมื่อมีซื้อ ก็ต้องมีซ่อม

ยางแตก ยางรั่ว ก็เป็นเรื่องธรรมดา

เมื่อก่อนจักรยานเสีย ยางรั่วทีไร ต้องจูงไปรอซ่อมที่บ้านจักรยาน (โรงซ่อมซ่อมจักยานเก่าๆ ในทับแก้ว) กว่าจะได้ซ่อม ก็ต้องรอคิวกันซะยืดยาว อาจจะข้ามคืนอย่างน้อย หรือแย่สุด 2 - 3 วัน รึว่าถ้าไม่อยากรอ ก็ต้องจูงกันไปซ่อมที่นอก ม.

ยิ่งวันเสาร์อาทิตย์ แล้วหล่ะก็ ถ้าจักรยานใครเสีย หล่ะก็ ก็ต้องทำใจได้เลย บ้านจักรยานไม่เปิด แน่นอน ต้องยอมจอดไว้นิ่งๆ ทำใจกันไป

แต่ตอนนี้สบายกว่าเก่าแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นยางรั่ว ยางแตก
ไม่ว่าจะเป็นรถประเภทไหน
ไม่ว่าจะเปลี่ยน รึว่าจะปะ
และที่สำคัญ ..... ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน

เดี๋ยวนี้มีบริการ จัดซ่อมให้ถึงที่ เพียงแค่คุณโทรมา โดย คุณพี่คนนี้แหล่ะ ...........................

ซื้อจักยานใหม่ ... (23 พฤษภาคม 2551)

คิดกันมานานแล้วว่าอยากได้จักยานไว้ใช้สักคัน แทนการใช้รถเครื่อง

ชีวิตในทับแก้ว สำหรับเราแล้ว ในตอนนี้คงไม่อะไรที่เร่งร้อน มากนัก ไม่ต้องแข่งขันกับเวลา แข่งต้องแข่งขันกับคนอื่น ในเรื่องของการใช้ชีวิตประจำวัน

ไม่ต้องแย่งกันกิน

ไม่ต้องแย่งกันซื้อ

ไม่ต้องแย่งกันขึ้นรถเมล์

ปล่อยให้ชีวิตดำเนินเป็นจังหวะเรื่อยๆ สบายๆ พอที่จะทำให้สามารถพบความสุขกับทุกๆ วันได้

หรือไม่ก็อย่างน้อย ก็มีความสุขมากความทุกข์ หรือความวุ่นวาย แค่นี้ก็น่าพอใจแล้ว

การตัดสินใจ เปลี่ยนมาใช้จักรยาน คงเป็นจุดที่เราคิดกันว่าน่าจะเป็นจุดที่ลงตัวอีกอย่างหนึ่ง ในการชลอจังหวะ ในชีวิตประจำวัน ของเรา ให้ดำเนินไปแบบเป็นจังหวะที่สะหมำ่เสมอ และมั่นคงมากขึ้น

อยากไปไหนก็ต้องวางแผนก่อน คิดก่อน แล้วก็ค่อยๆ ไป รู้จักเผื่อเวลา และที่สำคัญคือ ลดปํญหาเรื่องความใจร้อน ได้อย่างดี

คิดถึงบรรยากาศเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว สมัยที่นักศึกษาในทับแก้ว มีรถเครื่อง รถยนต์ เพียงไม่กี่คัน ทุกคนปั่นจักรยานไปเรียน ตกเย็นก็พากันไปจักรยานไปเที่ยวองค์พระกัน

เวลาปั่นจักรยาน เล่นตอนเย็นๆ หลังเลิกจากงาน ทุกๆ ครั้งก็อดคิดถึงภาพแบบนั้นไม่ได้ คงเป็นภาพในความทรงจำ ที่ทำให้ทับแก้ว สวย และน่าอยู่ที่สุด เท่าที่สามารถจะจำได้

บันทึกเอาไว้หน่อยแล้วกัน

วันนี้ถือได้ว่าเป็นวันแรก สำหรับอะไรหลายๆ อย่างเลยนะเนี่ย

1. วันนี้เป็นวันแรก ในรอบหลายๆ ปี เอ....อาจจะเป็นครั้งแรกตั้งแต่เรียนจบ ออกมาแล้วทำงาน เลยก็ว่าได้ ที่ต้องมีเหตุให้มาค้างอ้างแรมที่ต่างจังหวัด

2. วันนี้เป็นวันแรกที่น้องน้ำ ต้องใช้ชีิวิตอยู่คนเดียวที่ ม. ก็ตั้งแต่คบกันมาหลายต่อหลายปี ก็เจ้าตัวเป็นฝ่ายเดียวพี่มีธุระต้องออกไปที่อื่นไม่่ว่าจะเป็นเก็บข้อมูล หรือว่ากลับบ้าน แต่นี่ก็คงเป็นครั้งแรกเลยที่เราเป็นฝ่ายที่มีธุระต้องออกมาที่่ต่างจังหวัดบ้าง :D

ขอแสดงความยินกับ

น.ส. เกวรินทร์ ประมวล

ว่าที่นักศึกษาใหม่ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

สาขาวิชาเอกอะไรก็ไม่รู้ (ใจลึกๆ อยากให้เรียนเอกคอมฯ นะ แต่ว่าคุณพี่สาวเธอ --> น้องนำ้ อยากให้เรียนเคมี)

หลังจากช่วยลุ้นกันอยู่่นาน ก็ค่อยโล่งอกกันไปอีกเปราะนึง

วันนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อย เกิดอาการจุกเสียดที่ท้อง แน่นที่หน้าอก ปวดเกร็งที่กราม มึนหัว ตาลาย มีนำ้ตาไหลออกมาในอาการที่เรียกว่าร้องไห้

ทั้งหมดทั้งปวงนี่คงเกิดจากอาการความรู้สึกที่เรียกว่า ผิดหวัง ปะปนกับท้อแท้เล็กน้อย

หนึ่งเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา มันคงมืเรื่องราวในชีวิตที่หลากหลาย จนถึงขั้นมากเกินไป จนหลายๆ เรื่องมันวิ่งชนเช้ามาโครมใหญ่ พร้อมๆ กัน ทั้งดีและร้าย จนก่อให้เกิดผลกระทบต่อร่างกาย และความรู้สึก อย่างที่เป็น

บางอย่างที่เคยมั่นใจ เคยใฝ่ผัน กลับกลายเป็นส่ิงที่เลือนลางที่สุด

บางอย่างที่มั่นใจว่าจะได้มา เหมือนว่ามันจะหายวับไปกับตา เหลือแต่ความไม่มันใจ

บางอย่างไม่เคยคิด ไม่เคยคาด กลับว่ิงเข้ามาชนอย่างเหลือเชื่อ

หลากหลายเหตุการณ์หลากหลายความรู้สึก ที่มันเกิดขึ้น จนตั้งรับไม่ทัน

ชีิวิตมันคงเหมือนเรือที่แล่นอยู่ในมหาสมุทรแห่งชีวิตหล่ะมั้ง กว้างใหญ่ไพศาล และคาดเดาได้ยากเย็น คงมาถึงจุดที่มันมีคลื่นแรง ลมแรง จับหางเสือให้แน่นๆ อย่าให้ล่มก็คงพอ เดียวคงผ่านมันไปได้เอง

ปล. บันทึกไว้เฉยๆ อาการแบบนี้เป็นไม่บ่อย ตอนนี้ดีแล้ว คลื่นสงบ ลมกำลังดี กางใบเรือแล้วแล่นต่อ (ในเรือมีผู้โดยสารอยู่หนึ่งคน)

วันนี้ตื่นออกมานั่งที่ Lab ตั้งแต่ 6 โมงเช้าหน่อยๆ

เลยหาอะไรทำแก้ง่วงนอนไปเรื่อยๆ

นึกออกว่าอยากลองทำ Flash Streaming Server มานานแล้ว แล้วก็ตอนนี้ก็พอดีมีเครื่องแรงๆ แรมเยอะๆ มาให้ลองยำเล่นอีก

เพราะเดี๋ยวนี้จะดูอะไรๆ ใน Internet ก็เป็น Flash video ไปซะหมดแล้ว (คงเพราะว่ากระแสของ Youtube)

อีกอย่างมันก็ดูง่าย เปิดง่ายบน web browser โดยที่ user ไม่ต้องมาเสียเวลาติดตั้ง Plug-in อะไรให้วุ่นวาย

มั่วๆ กันสุดขีดเลยเหมือนกัน จำไม่ค่อยได้แล้วว่าทำอะไรไปบ้าง

นอนก่อนดีกว่า แล้วตื่นมาค่อยมานั่งคิดว่า ทำอะไรไปบ้างหว่า

แล้วที่สำคัญ จะเอามันมาทำอะไร ?? ไม่ค่อยจะมีจุดหมายเลยวุ้ย !